چراغ راهم معلم

ای امید بیداری

ای نشانه ی پاکی

ای امید بیداری

ای معلم خوبم

ای محبت جاری

****

من اسیر شب بودم

توچراغ راه من

مثل ماه تابیدی

در شب سیاه من

****

از تو دیدگان من

چون ستاره روشن شد

نکته های شیرینت

شمع روشن من شد

*****

راه زندگانی را

تو به من نشان دادی

شور و عشق و ایمان را

در دلم تو بنهادی

*****

خانه ی دل من شد 

جایگاه مهر تو

من همیشه می مانم

در پناه مهر توAvazak.ir-smili12

ای خدای عشق ، ای ام الکتاب
ای معلم ، ای سراسر آفتاب
تو به ما آموختن آموختی
همچو شمع در بین ما میسوختی
در پی سوز و گداز و سوختن
فکر تو تنها بود آموختن
تو خمینی را خمینی کرده ای
طالقانی را سمائی کرده ای
ابن سینا و ابوریحان را
در پی علمت فدایی کرده ای
شغل تو شغل تمام انیباست
جای تو در آسمان و در سماست
زاده ء لاهوتی و از نسل خاک
از سخن گفتن نداری هیچ باک
در کتاب دل نویسم با مداد
ای معلم روز تو تبریک باد

 

از پدر گر قالب تن یافتیم / از معلم جان روشن یافتیم

ای معلم چون کنم توصیف تو / چون خدا مشکل توان تعریف تو

**

در سپیده دم ازل ان زمان که سازندگی کائنات اغاز می گردید

و کتاب تکوین گشوده میشد نخستین کلمه ایی که با قلم تقدیر

بر دیباچه قاموس هستی نقش بست واژه ی زیبای استاد بود

و سر فصل این کتاب کهن به تعلیم و تربیت اختصاص یافت

همیشه و در همه چیز استاد من هستید

روزت مبارک

                                                           

چه کسی هر دو لبم را به الف باز نمود

چه کسی جامه تقوا به تنم ساز نمود

ای معـلم کـه تـو را دانـش بسیـار بـوَد

جان شاگرد بـه فدایت که سزاوار بوَد . . .

                                                               

روز و شب می رفت تا من با زمان احیا شوم 

                                                       و زمان وعده ی حق وارد دنیاشوم

زندگی آغاز گشت و حس پنهان دلم 

                                                      می شکفت و چرخ می زد تا که من شیدا شوم

عالمی بود و من و دنیای تاریک و سیاه 

                                                      لاجرم من در پی شمعی که تا بینا شوم

می شنیدم این ندا را ای که مشتاقی به نور 

                                                      معرفت آموز تامن بر دلت پیدا شوم

باید اول علم آموزی زیک نیکو سرشت 

                                                    از معلم نوری آمد تا که من دانا شوم

ره نشانم داد با نور خودش آموزگار 

                                                   کاش من هم شاکر از این مهربانی ها شوم

                                                               

ای معلم ، با تو سرمست از حیات و زندگی *** بعد حق پیش تو شاید بندگی

ای که تو شایسته هر خدمتی ***چشم امید و مهر و رحمتی

در نگاهت رمز هستی آفرین *** آفرین برتو هزاران آفرین

با همه سختی به پایم ساختی *** سوختی تا روح من پرداختی

شمع دانش بر دلم افروختی *** تا فروزانم کنی خود سوختی

محرم پنهان و پیداهای من *** راهنمای خوب فرداهای من

از تو روشن می شود آینده ام *** با تو آری ، دولتی پاینده ام

****

یک نفر پشت دلم در می زند
عطر احساسات من پر می زند

ایستاده پشت در، در وا کنم؟
خاطرات رفته را پیدا کنم؟

نه! نگو! بغض دلم گل می کند
کی هجومش را تحمل می کند

خاطرات آن دبستان یاد باد
«یاد باد آن روزگاران یاد باد»

سال اول آب بابا داشتیم
بعد از آن تصمیم کبرا داشتیم

سال سوم درس را آموختیم
چشم در چشم معلم دوختیم

یاد دهقان فداکارش به خیر
یاد موری که میازارش به خیر

«یاد دستی که درختی می نشاند
روی خاکش جوی آبی می کشاند
بعد از آن تخم چمن را روی خاک
از برای یادگاری می فشاند »

یاد آن جشن عبادت هم به خیر
یاد آن درس به نوبت هم به خیر

فصل پاییز و درختان رنگ رنگ
می زد آن صیاد طوقی را به سنگ

بو علی سینایمان مهمان نمود
درس انشا مشکلی کاسان نمود

رای گیری می شود مبصر شدیم
در صف نان ناگهان آخر شدیم

خاطرات سال سوم یاد باد
یاد آن شمع معلم یاد باد

خاطرات سال سوم زندگیست
نه !نگو که آن معلم زنده نیست!

نه! نگو! بس کن، که بغضم باز شد
گریه‌ی ابر دلم آغاز شد

ای معلم گویمت از دل سپاس
جای پاکت در میان نور و یاس

در میان عطر رحمت زنده باش
تا ابد در قلب من پاینده باش.

                                                                 

آموزگارم ، تو باغبانی  

می پرورانی بذروجودم ، با مهربانی
با درسهایت دیو جهالت از من گریزد
اندرزهایت ، بهر وجودم ، شد پاسبانی
من غرقه بودم در بحر غفلت
دستم گرفتی ای ناجی من،
من همچو قایق ، تو بادبانی
بر خوان ِ دانش من میهمانم
تو ای معلم ، خود میزبانی
کار تو باشد، ارشاد انسان
همکار ِ خوب ِ پیغمبرانی

هر دم که می گویی سخن، جان می دهی ما را به تن     

 در جان دمیدن در بدن، اعجاز عیسا می کنی

****

با دانش خود هر زمان، بخشی حیات جاودان                          

  خضری و آب زندگی، در ساغر ما می کنی

دستت چو از گچ شد سپید، آید ید بیضا پدید                  

   یعنی به هنگام عمل، اعجاز موسا می کنی

نوحی و با کشتی خود، ما را به ساحل می بری            

  چون نا خدایی، با خدا، رو سوی دریا می کنی

موسی یدی، عیسی دمی، فرزند پاک آدمی                        

  در کار، آدم پروری، پیغمبری ها می کنی

احمد معلم بوده است، خود این سخن فرموده است        

   با پیروی از نقش او، نقش خود ایفا می کنی

شغل تو، شغل انبیا، گفت تو، گفتار خدا                   

  ( اقرا به اسم ) گویی و درس خود انشا می کنی

             نادان از جان مرده را ، و آن کوردل افسرده را                      

   با معجز خود هر دو را، دانا و بینا می کنی

با مهر و با لطف و صفا، دل را تسلی می دهی                 

  با دانش و دین وهنر، جان را مصفا می کنی

بس قوه ها آید به فعل، از قدرت گفتار تو،                    

  هر غنچه نشکفته را، چون گل شکوفا می کنی

انسان انسان پروری، گر در حقیقت بنگری                  

                          در نقش شاگردان خود، خود را تماشا می کنی                                                                               

 تنها نه با علم وعمل، اندیشه ها می پروری               

           از عشق در دل های ما، صد شور بر پا می کنی                         

               در پرتو خود ساختی ، از ذره ها خورشیدها                            

  هر روز خورشید دیگر، تقدیم دنیا می کنی               

هرگز نداری غیر حق، از حق تمنای دگر                            

  گر غیر حق باشد یقین، ترک تمنا می کنیAvazak.ir-smili12

از یک کلام جانفزا، صد مرده احیا می کنی                          

 هنگام تعلیم سخن، کار مسیحا می کنی

****

هر دم که می گویی سخن، جان می دهی ما را به تن     

 در جان دمیدن در بدن، اعجاز عیسا می کنی

****

با دانش خود هر زمان، بخشی حیات جاودان                          

  خضری و آب زندگی، در ساغر ما می کنی

دستت چو از گچ شد سپید، آید ید بیضا پدید                  

   یعنی به هنگام عمل، اعجاز موسا می کنی

نوحی و با کشتی خود، ما را به ساحل می بری            

  چون نا خدایی، با خدا، رو سوی دریا می کنی

موسی یدی، عیسی دمی، فرزند پاک آدمی                        

  در کار، آدم پروری، پیغمبری ها می کنی

احمد معلم بوده است، خود این سخن فرموده است        

   با پیروی از نقش او، نقش خود ایفا می کنی

شغل تو، شغل انبیا، گفت تو، گفتار خدا                   

  ( اقرا به اسم ) گویی و درس خود انشا می کنی

             نادان از جان مرده را ، و آن کوردل افسرده را                      

   با معجز خود هر دو را، دانا و بینا می کنی

با مهر و با لطف و صفا، دل را تسلی می دهی                 

  با دانش و دین وهنر، جان را مصفا می کنی

بس قوه ها آید به فعل، از قدرت گفتار تو،                    

  هر غنچه نشکفته را، چون گل شکوفا می کنی

انسان انسان پروری، گر در حقیقت بنگری                  

                          در نقش شاگردان خود، خود را تماشا می کنی                                                                               

 تنها نه با علم وعمل، اندیشه ها می پروری               

           از عشق در دل های ما، صد شور بر پا می کنی                         

               در پرتو خود ساختی ، از ذره ها خورشیدها                            

  هر روز خورشید دیگر، تقدیم دنیا می کنی               

هرگز نداری غیر حق، از حق تمنای دگر                            

  گر غیر حق باشد یقین، ترک تمنا می کنی

                                                                  

با معلم، تمام نیمکتهای چوبین گل می دهند و ساعت های کشدار، لحظه های شفاف تولد و ترنم می شوند.

 من از صدای پرمعنای او، واژه های دانستن را عاشق شده ام.

من از قدم های استوار او، هراس کوره راه ها را به فراموشی سپرده ام، من از نام او، صدا کردن شانه های مصمّمش، به خود رسیده ام…
دوست دارم صدایش کنم تا به سمت من رو کند… تا آینده دانشمند خویش را در آیینه امیدوار چشمانش ببینم.

 دوست دارم صدایش کنم تا همیشه رخساره اش به سوی من باشد، تا همیشه در امتداد چشمانش گام بردارم. بگذار صدایت کنم: آموزگار! آموزگار!
اگر دستم را به دستان تو نسپارم، در جاده سنگلاخ جهل،به کدام دستاویز متوسل شوم؟
با تو، هوای سرزمین دانش هرگز ابری نیست، آفتاب بی دریغ، معلم!
عشق، معلم است و معلم، عشق، خوشا آن که عاشق شود!
بهترین، معلم، همان است که در کلاس نگاهش میان ذهن و دل دانش آموز، طواف می کند.
پایت را همیشه جای پای معلم بگذار، او راه را اشتباه نمی رود.
کسی که برای معلم خود بهترین شاگرد باشد، روزی برای شاگرد خود بهترین معلم خواهد بود.
معلم بی مهر، جهاد خود را تباه می کند.
آموزگار خوب، حتی نگاهش را بین شاگردان خود به مساوات تقسیم می کند.
همه جا می¬تواند کلاس درس باشد و همه آدمیان برای یکدیگر، معلم.
آموزگاری که سینه اش لبریز از دانش و حقیقت است، پیراهنش بوسیدنی است.
آموزگار حقیقی، غم هایش را پشت در جا می گذارد و با لبخند وارد کلاس درس می شود.
آموزگارم! اگر تو نبودی، کابوس شب هایم به رنگ سؤالاتِ بی جواب بود.
زنگ مدرسه،اذانِ شتافتن به آستان مقدس معلم است.
هر گیاه دانش که سر از خاک برمی آورد، ابتدا به تو سلام می کند.
هر انسانی که به دنیا می آید، باری بر دوش معلمان زمین افزوده می شود.
آن چه معلم روی تخته سیاه می نویسد، کمترین چیزی است که از او می آموزیم. نهایت آموختن معلم، رفتار اوست.
معلم خوب، ابتدا خوب زندگی کردن را به شاگرد می-آموزد و پس از آن، خوب درس خواندن را.
عاقبت، روزی تخته سیاه ها زبان می گشایند و خستگی قرن های معلم را شهادت می دهند.
معلم، لقمه های دانش را با دستان خویش، در سفره ذهن دانش آموزان می گذارد.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *